LDH isoenzymen (LDH 1 - 5)

LDH-Isoenzymen (ook wel bekend als LD-iso-enzym, melkzuurdehydrogenase-iso-enzym) 
Deze test is niet al nabepaling aan te vragen

Wat is de lactaatdehydrogenase (LDH) iso-enzymtest uit serum (LDHISO)
Deze test meet het niveau van de verschillende lactaatdehydrogenase (LDH) iso-enzymen in het bloed. LDH, ook bekend als melkzuurdehydrogenase, is een type eiwit dat bekend staat als een enzym. LDH speelt een belangrijke rol bij het maken van de energie van uw lichaam. Het wordt gevonden in bijna alle weefsels van het lichaam.

Er zijn vijf soorten LDH. Ze staan ​​bekend als iso-enzymen. De vijf iso-enzymen worden in verschillende hoeveelheden in weefsels door het hele lichaam aangetroffen.

LDH-1: gevonden in hart en rode bloedcellen
LDH-2: gevonden in witte bloedcellen. Het wordt ook gevonden in hart en rode bloedcellen, maar in kleinere hoeveelheden dan LDH-1.
LDH-3: gevonden in longweefsel
LDH-4: gevonden in witte bloedcellen, nier- en pancreascellen en lymfeklieren
LDH-5: gevonden in de lever en spieren van het skelet.

De test bepaalt de activiteit van het enzym lactaat dehydrogenase in bloed. Lactaat dehydrogenase (LD) of melkzuurdehydrogenase is in alle weefselcellen aanwezig. Het enzym zorgt voor de omzetting van pyruvaat naar lactaat onder zuurstofarme omstandigheden en is betrokken bij energieproductie. LD is een zogeheten tetrameer, waarin de vier eiwitketens bestaan uit twee verschillende subeenheden: H (heart) en M (muscle). Op deze manier kunnen vijf combinaties ontstaan en dus vijf verschillende LD's: LD1 (H4), LD2 (H3M1), LD3 (H2M2), LD4 (H1M3) en LD5 (M4). De verschillende LD's zijn iso-enzymen. Bij de test wordt de activiteit van elk iso-enzym gemeten. LD1 en LD2 komen vooral voor in hartspierweefsel en rode bloedcellen; LD3 komt wat meer voor in longweefsel, de iso-enzymen LD4 en LD5 komen vooral voor in levercellen en dwarsgestreept spierweefsel. Het enzym blijft in de regel binnen de weefselcellen, maar kan door een aandoening of beschadiging in de bloedbaan komen, zodat het gehalte aan LD in het bloed stijgt. LD iso-enzymen kunnen in bloed overgaan in macro-LD door zelfpoymerisatie of doordat antilichamen binden aan een of meer LD iso-enzymen. Macro-LD's worden minder snel uit het bloed verwijderd en leiden tot een verhoogde enzymactiviteit in plasma.
Wanneer weefsels beschadigd of ziek zijn, geven ze LDH-iso-enzymen af ​​in de bloedbaan. Het type LDH-iso-enzym dat vrijkomt, hangt af van welke weefsels beschadigd zijn. 

Een LDH-iso-enzymtest wordt gebruikt om de locatie, het type en de ernst van weefselbeschadiging te achterhalen. Het kan helpen bij het diagnosticeren van een aantal verschillende aandoeningen, waaronder:

• Recente hartaanval
• Bloedarmoede
• Nierziekte
• Leverziekte, waaronder hepatitis en cirrose
• Longembolie, een levensbedreigende bloedstolsel in de longen

 Een LDH-iso-enzymtest wordt vaak gedaan als vervolg op een lactaatdehydrogenase (LDH)-test. Een LDH-test meet ook LDH-niveaus, maar geeft geen informatie over de locatie of het type weefselbeschadiging.

Als uit je  resultaten blijkt dat de waarde van een of meer LDH-iso-enzymen niet normaal zijnt, betekent dit waarschijnlijk dat u een soort weefselziekte of -beschadiging heeft. Het type ziekte of schade hangt af van welke LDH-iso-enzymen abnormale niveaus hadden. Aandoeningen die abnormale LDH-waarden veroorzaken, zijn onder meer:

• Bloedarmoede
• Nierziekte
• Leverziekte
• Spierblessure
• Hartaanval
• Pancreatitis
• Ziekte van Pfeiffer (Klierkoorts ofwel mononucleosis infectiosa, in Nederland bekender onder de naam ziekte van Pfeiffer,  een virale infectie veroorzaakt door het epstein-barrvirus (EBV), een herpesvirus (Humaan Herpesvirus 4, HHV-4).